Stwardnienie rozsiane jest przewlekłym, poważnym zaburzeniem centralnego układu nerwowego. Dochodzi wtedy do groźnego wyniszczenia tkanki nerwowej. Objawy tej choroby to np. pojawiające się niedowłady, zaburzenia czucia czy duże napięcie mięśniowe. Najczęściej ludzie cierpiący na to zaburzenie mają problemy z ruszaniem się, występują też skurcze mięśni, ból w różnych częściach ciała, jak też swędzenie, pieczenie, drętwienie, itp. Mogą wystąpić także kłopoty z widzeniem, odróżnianiem kolorów czy trudności z utrzymywaniem moczu. Niekiedy występują również pewne problemy natury psychicznej.

Stwardnienie rozsiane występuje często u osób w wieku od 37 lat to 87. Szacuje się, że w naszym kraju może żyć około 3 tys. osób cierpiących na to zaburzenie. Choroba może występować we wszelakich rejonach układu nerwowego w skutek czego zostaje uszkodzona osłonka mielinowa, której zadaniem jest izolacja włókien nerwowych. Co czwarty człowiek, którego dotyka stwardnienie rozsiane jest zmuszony do poruszania się na wózku inwalidzkim.

Chorobę powodują wirusy. Główną przyczyną są np. wirusy opryszczki. W pierwszym etapie może dojść do stanów zapalnych komórek, które przyczyniają się do wyniszczenia mieliny. W celu rozpoznania choroby przeprowadza się dokładny wywiad z chorym, a również badania przedmiotowe. Równie istotne w tym przypadku są jednak również badania laboratoryjne. Stwardnienie rozsiane leczone jest lekami oddziaływującymi na częstość i nasilenie przerzutów choroby, spazmatyczność, sztywność i bolesność mięśni. Ważną rolę odgrywa jednak również fizykoterapia, przy pomocy której można zwalczać sztywność kończyn i zachować ruchomość stawów czy poprawić krążenie krwi.